We zijn alweer bijna aan het einde van de maand mei aanbeland, wat betekent dat we weer een coronamaand hebben overwonnen.
Nou dat is natuurlijk al een feestje op zich en voor iedereen die mij kent of mij nu leert kennen… ik hou wel van een feestje. Wat een maand…

Op 21 april kregen we het eindelijk te horen, de scholen gingen per 11 mei weer deels open en de kinderdagverblijven volledig.
En laten we eerlijk zijn, daar waren we toch wel blij mee hè mama’s? Het is natuurlijk heerlijk om die extra tijd met je kind(eren) door te brengen, maar het brengt ook de nodige hectiek met zich mee. In mijn geval vooral de combinatie van een 32-urige werkweek plus een eigen bedrijf en dan natuurlijk uitmuntende zorg en aandacht aan mijn dochter (16 maanden oud) willen geven. En nee, ze verschoont zelf geen luier, gaat niet zelf naar de wc, heeft geen huiswerkuurtje en kan ik ook nog niet alleen op haar kamertje laten spelen om even dat momentje mama tijd in te lassen. Haar slaap-uurtje, was mijn wer—uurtje, want dat was het moment dat ik tenminste ongestoord even kon doorwerken.

Ja achteraf gezien heeft dat er wel een beetje ingehakt. Soms zat ik ‘s avonds om half 12 (meestal zelfs later) nog mijn zakelijke social media kanalen bij te werken. Daar had ik immers overdags geen tijd voor. Maar ik hou niet van klagen, dus dat doe ik ook niet, ik vind namelijk dat ik (en laten we mijn man niet vergeten) het behoorlijk creatief en goed heb aangepakt. Nu Emily (zo heet mijn dochter) weer volledig naar het kinderdagverblijf gaat, merk ik dat dit natuurlijk enorm fijn is voor mijn productiviteit, maar die eerste dag….

Stond ik daar met tranen in mijn ogen voor de achterdeur van haar klas (elke klas heeft vanwege de maatregelen een eigen ingang) te wachten tot ze naar binnen mocht, wetende dat ik maar 3 minuten de tijd had om de juffen te groeten, haar spullen achter te laten, haar even gedag te zeggen en vervolgens weer te vertrekken. Emily, die al vanaf 3 maanden oud naar het kinderdagverblijf gaat, heeft nooit problemen gehad als ik haar wegbracht en vervolgens daar “achterliet”, vaak was ze mij al vergeten als ze de grond aanraakte, en ook ik had daar nooit een probleem mee, maar nu dus even wel, en ze keek me boos na toen ik wegging (nee huilen dat niet). Later hoorde ik van de juffen dat het een half uurtje heeft geduurd dat ze wat stilletjes en boos was (op mij natuurlijk!) en daarna onverstoord heeft gespeeld, zoals gewoonlijk. Ach het is ook wel goed dat het leven weer iets “normaler” wordt, geeft ook weer wat rust en ruimte. Ik denk dat ik gewoon even aan het idee moest wennen.

Ik weet overigens niet hoe het bij jullie staat, maar bij ons zijn alle klusjes die op ons lijstje stonden de afgelopen 10 weken op miraculeuze wijze ook gedaan en klaar. Leuk hoor dat ik voor mijn werk als Wedding-, Event- & Partyplanner en stylist zoveel tijd op Pinterest doorbreng, maar ik zie zoveel leuks voorbij komen en daardoor was ik zelf ook behoorlijk geïnspireerd geraakt….. al 4 maanden…. maar natuurlijk altijd te druk, geen zin en nog wat andere smoesjes.

Dit keer stond de slaapkamer op de planning. Dus daar ging ik dan, totaal ongepland even naar de bouwmarkt voor een nieuw kleurtje verf en een paar rolletjes behang, nou niet éven hoor….een half uur heb ik in de rij gestaan voordat ik eindelijk naar binnen mocht, om vervolgens 2 minuten later weer buiten te staan omdat ze niet hadden wat ik zocht. Ik natuurlijk balen, want normaal plan ik dit soort dingen in en check ik de voorraad even…dat was ik even vergeten voor het gemak. Dus op naar de volgende bouwmarkt en daar had ik meer succes.
Na wat gemorste verfdruppels (lees: de grond was zowat groener dan de muur) mag het resultaat er zijn. Dankzij de hulp van mijn moeder bij het behangen zit ook het behang er strak op en hangen de shutters voor het raam. Zo….nu hoef ik niet meer op vakantie, want ik heb mijn eigen hotelkamer. O nee, want ik heb ook nog een ideetje voor wat decoratie, een tuintafel, de schuur, de computerkamer en…..pffff, er komt denk ik nooit een eind aan.

Nog zo’n dingetje wat dan gebeurt in deze tijd, ons “boodschappenautootje” was niet meer geschikt voor de snelwegen.
En aangezien mijn man normaliter met die auto naar zijn werk gaat werd het nu echt tijd voor vervanging.
Dus hop, wij in de auto vanuit Leusden naar jawel…… Assen. Je moet er wat voor over hebben.

Na een proefritje en een gesprek met de autoverkoper kwam de verkoper tot de conclusie: “Mevrouw, u heeft wel een beetje verstand van auto’s hè”
Nu moet je weten dat ik in de afgelopen 11 jaar de nodige reparaties en keuringen heb meegemaakt aan mijn tweedehandsjes, dus ja inmiddels weet ik wel iets. En nu zijn wij de trotse ouders van onze nieuwste aanwinst, formeel gezien pas volgende week zaterdag, maar het klinkt zo leuk.

Nu ben ik wel even benieuwd, is mijn verhaal voor jullie ook herkenbaar en wat is jullie grootste overwinning van de afgelopen maand?